door Sabra Issa

“Optimaal gebruikersgemak. Hoe verhoog ik mijn conversie?” Dat was de tagline die bijna twee jaar bovenaan onze website prijkte. De tagline die we met pijn en moeite er uit hebben geperst. De tagline die letterlijk helemaal nergens op sloeg.

Waar we in staat zijn om conversie te behalen voor klanten, waren we met Blue Leopard nogal de weg kwijt. Met een visie in de ene hand, en een semi-obsessieve motivatie in de ander, denderden we over alle praktische zaken heen die ook nog moesten gebeuren. Zoals onder anderen; een website…

Illustraties-~-Wat-is-dit-nou-weer

Nostalgie

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we onszelf vier dagen lang opsloten in een appartement om teksten te schrijven, templates te bouwen en portfoliostukken te stylen. Op de bank, met The Godfather trilogie op de achtergrond, ‘Google-verleidelijke’ teksten schrijven. Of achter een computer 3D renders er uit rammen, en om het half uur naar het balkon vluchten voor een sigaret. En koffie. Heel veel koffie.

En snoep. Heel veel snoep. En tranen. Heel veel… naja je snapt het wel.

Toen de website eindelijk online stond, ging de sneltrein weer verder. Er kwam af en toe wat kritiek van mede-ondernemers en klanten. Ze misten focus, er kwam geen boodschap over en de uitstraling was pompeus. Het voelde te afstandelijk. Maar om eerlijk te zijn was alle motivatie om door te ontwikkelen, compleet verdwenen.

Vakblind

Ergens vind ik het vreemd dat we dit niet doorhadden, dat we de plank missloegen. En ergens begrijp ik het ook wel weer. Het gevoel dat je wilt innoveren met een visie bracht onzekerheid met zich mee. Voor ons was het heel groot en heel duidelijk. En dus wilden we groot en duidelijk.

Onzekerheid zorgt er ook voor dat je op zoek gaat naar houvast. Er was gebrek aan iets concreets en een website is een gemakkelijke oplossing. Het ding was zoekmachine geoptimaliseerd, liet wat leuke projecten zien en bevatte conversieverhogende elementen. Pagina’s werden automatisch geplugged op social media. En het zag er gelikt uit.

Toen de sneltrein wat vaart begon te minderen (want je kan niet eeuwig zo doorgaan) zaten we er een beetje treurig bij. De een kwam zijn bed niet meer uit, de ander leefde op winegums en de website; die zat daar maar te zitten. Het ding werd niet dik, kreeg geen puisten en gooide zijn wekker niet naar de andere kant van de slaapkamer (zoals ik), maar deed verder niks voor ons. En dat waren we goed zat.

Oprechtheid

Tijdens een van de werkweekeinden (jaja, zeg maar niks…) zei iemand: “Waarom gaan we niet gewoon Facebooken? Of Twitteren? Ik ben zo klaar met die website…” Binnen de veiligheid van een kantoor zaten we te grappen over de trends van het dagelijks leven; Selfies bij je klant, je aftandse Toyota naast de Audi van je klant parkeren en tweeten dat je een mooiere bak hebt.

En dus besloten we, dat wat dit ook gaan doen. Onze manier van communiceren moet een oprechte manier zijn. Zonder minimaal 400 woorden per artikel (want Google). Zonder 4% zoekwoorden (want… Google). En al helemaal zonder “Ons Bedrijf, [insert 13-in-een-dozijn-slogan]”. Gewoon, in alle eerlijkheid, maar even wat doen dus.